Θα χρειαστεί να τα βάλεις με τα θεριά...Θα πρέπει να ματώσεις και να συνεχίσεις...Θα πρέπει να πονέσεις μέσα και έξω...Θα πρέπει να μάθεις να κρατάς την ανάσα σου κάτω από το νερό(πολλές φορές και πάνω)...Διαφορετικά, το ουράνιο τόξο δεν θα έρθει...Θέλει να βεβαιωθεί κι’αυτο βλέπεις, αν αξίζεις την παρουσία του! #thevibesproject #evisthoughts

Μη ζητάς συγγνώμη

Εμείς οι γυναίκες είμαστε κάπως περισσότερο ενοχικές ως άνθρωποι. Από τη φύση μας, που λένε. Είναι μια απλή και άβολη αλήθεια της καθημερινότητάς μας. Παρόλο που υποστηρίζω φανατικά τη «συγνώμη», σίγουρα θα έχετε πιάσει τον εαυτό σας, πολλές φορές να ζητάει συγνώμη, σε περιπτώσεις που δεν θα έπρεπε. Μερικές φορές μάλιστα, ζητάμε  τόσες πολλές που η «συγγνώμη» έχει γίνει σχεδόν προκαθορισμένη αντίδραση, από μέρους μας.

Σύμφωνα με πολλούς ψυχολόγους, η συγνώμη μπορεί να αντικατοπτρίζει την χαμηλή αυτοεκτίμηση που πιθανόν έχουμε, μια μειωμένη αίσθηση δικαιώματος, μια ασυναίσθητη επιθυμία να αποφύγουμε οποιαδήποτε πιθανότητα κριτικής ή αποδοκιμασίας πριν ακόμα αυτή εμφανιστεί, ή ακόμα και την υπερβολική επιθυμία να ευχαριστήσουμε τους γύρω μας.

Το «συγνώμη» δεν είναι αυτό που θέλουμε να πούμε στην πραγματικότητα.

Σε αντίθεση με το «συγνώμη», που απολογούμαστε για κάποιο δικό μας σφάλμα, το «λυπάμαι», σημαίνει πως στεναχωριόμαστε για κάποια κατάσταση, την οποία ωστόσο δεν προκαλέσαμε εμείς. Και ναι. Και ακούγεται διαφορετικά. Και είναι επίσης. Ξανασκεφτείτε λοιπόν, μήπως αυτό που θέλατε στην ουσία να πείτε, είναι κάτι όπως «Με συγχωρείτε», «Δεν σας επιτρέπω», «Αυτό δεν σας αφορά» κτλ. Αν ναι, ήρθε η ώρα για μια αναδιατύπωση.

Μην ταυτοποιήστε με την λέξη

Όσο πιο συχνά ζητάτε συγνώμη, τόσο μικρότερος είναι ο αντίκτυπος που έχει. Σταματήστε να ζητάτε συγγνώμη που καθίσατε πρώτη σε μια θέση στο μετρό ή που κάνατε μικρά σαρδάμ στην ομιλία σας, και ξεκινήστε να ζητάτε συγγνώμη, όταν πραγματικά βλάψατε κάποιον ή πληγώσατε τα συναισθήματά του. Εάν ισοβαθμείτε το να αργήσετε να απαντήσετε σε κάποιο e-mail, με το να χτυπήσετε ένα σκύλο με το αυτοκίνητό σας, τότε μάλλον ήρθε η ώρα να κάνετε επανεκκίνηση στον εαυτό σας.

Δεν είναι πάντα δικό σας σφάλμα

Αυτό είναι βασικό και συμβαίνει συχνά στο χώρο εργασίας. Ζητάτε συγγνώμη για κάτι που είναι πέρα ​​από τον έλεγχό σας; Το κάνετε για να εξομαλύνετε τα πράγματα με έναν συνεργάτη ή έναν πελάτη, ακόμα και αν η κατάσταση ήταν εκτός του δικού σας ελέγχου; Ο καλύτερος τρόπος να αποφύγετε μια ακόμη συγνώμη, είναι να επιμείνετε στα γεγονότα, διατηρώντας τις εξηγήσεις απλές και σύντομες.

Όταν χάνεται το φιλότιμο

Σύμφωνα με μια μελέτη του 2011, οι άντρες ζητούν συγνώμη πολύ λιγότερο σε σύγκριση με τις γυναίκες. Και αυτό, επειδή έχουν υψηλότερο όριο για το τι συνιστά προσβλητική συμπεριφορά. Γι ‘αυτό, πριν βιαστείτε με την επόμενη “συγνώμη”, σκεφτείτε το ακροατήριό σας, και το κατά πόσον ή όχι αυτό που είπατε ήταν πραγματικά προσβλητικό. Το πρόσωπο στο οποίο ζητάτε συγγνώμη, θα έκανε το ίδιο; Αυτό δεν πρέπει πάντα να είναι ο δείκτης αναφοράς για το πώς να συμπεριφέρεστε, φυσικά, αλλά αξίζει να το σκεφτείτε αν είστε υπερβολικά ενοχικοί τύποι.

Όταν το αφύσικο γίνεται φυσιολογικό

«Να μη σε χτυπάει, να μη σε κερατώνει, να μη χαρτοπαίζει και να μη πίνει». Ήταν το γνωστό τετράπτυχο των μανάδων μας, προκειμένου να αποφύγουμε τις κακοτοπιές του έξω κόσμου και να βρούμε τον τέλειο σύντροφο. Σε όλα αυτά αργότερα προστέθηκαν και άλλα, όπως τα ναρκωτικά (μαλακά και σκληρά) και ο οποιοσδήποτε εθισμός, ο οποίος δεν περιοριζόταν κατ’ανάγκη στη τράπουλα.

Έναν φυσιολογικό άνθρωπο να μας αγαπήσει. Είναι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουν όλες οι συζητήσεις με τις παρέες. Άντρες και γυναίκες, που χάνονται μέσα στην καθημερινότητα και στη λάθος επιλογή συντρόφων, που εκ πρώτης φαινόντουσαν «φυσιολογικοί». Και οι αποσκευές του καθενός μας, ολοένα και μεγαλώνουν, ολοένα και βαραίνουν. Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Πόση επιμονή να έχει κάποιος, για να συνεχίσει να ψάχνει το ιδανικό όταν οι πιθανότητες να σπάσει τα μούτρα του, είναι μεγαλύτερες από το να ευτυχήσει. Σε ποιο σημείο, έγιναν όλα μαθηματικά; Στο σημείο εκείνο που οι άνθρωποι έχασαν τον εαυτό τους και αυτά που πραγματικά θέλουν. Στο σημείο εκείνο, που κανείς δεν νοιάζεται για το πώς μπορεί να νιώσει ο απέναντι αλλά μόνο για εκείνη την καραμέλα που λέγεται «Θέλω να περνάω καλά».

Είναι βαριά η καλογερική. Και ασήκωτη. Και για να πετύχει μια σχέση (ειδικά στις μέρες μας), θέλει προσπάθεια και από τις δυο μεριές. Αν δεν είσαι έτοιμος να καταβάλεις το δικό σου μερίδιο, τότε μην πεις στο κόπο να την ξεκινήσεις καν. Και κάπως έτσι το πάθος γίνεται μίσος, και τα ροζ σύννεφα καταλήγουν μαύρα κι άραχνα. Και ως διά μαγείας, όλα μετά φαίνονται λάθος. Συμπεριφορές, αντιδράσεις, απαντήσεις. Όλα δείχνουν να μην είναι αυτό που περιμέναμε να ακούσουμε. Για να καταλήξουμε στη γκρίνια και τη φαγωμάρα.

Το άγχος και οι οικονομικές δυσκολίες, είναι σίγουρα ένας τεράστιος ανασταλτικός παράγοντας. Το καταλαβαίνουμε και το ξέρουμε. Δεν ζούμε σε άλλο κόσμο εμείς. Αλλά, κάντε μια προσπάθεια να τα βρείτε με τον εαυτό σας. Να κατασταλάξετε και να τον αποδεχτείτε όπως ακριβώς είναι. Καθρεφτιστείτε με όλα τα πλεονεκτήματά και τα μειονεκτήματά σας. Και βγείτε στο κόσμο, πιο καθαροί. Για να αγαπηθείτε από αυτόν που θα σταθεί στα πρώτα και όχι στα δεύτερα.